ΤΟ ΠΕΡΙΚΛΕΕΣ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ ΤΟ ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ


 

«Τα μάτια μου δεν είδαν τόπον ενδοξότερον από τούτο το αλωνάκι.»

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ 2

ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΤΟΙΧΟΣ ΤΟΥ ΚΤΙΡΙΟΥ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ

Τὸ ἀνυπέρβλητο Μεγαλεῖο τῆς μεγάλης Εξόδου τοῦ Μεσολογγίου είχε διττή επίδραση:  ατσάλωσε την θέληση του Ελληνισμού για την αποτίναξη του βάρβαρου οθωμανικού ζυγού αλλά και διέδωσε σε όλόκληρη την Ευρώπη που άρχισε να βλέπει πια με αισθήματα θαυμασμού και συμπάθειας τον Ελληνικό λαό,  το δίκαιο του Ελληνικού Αγώνος.

Ὁ Γκαῖτε ὁδηγεῖ τὸν Εὐφορίωνα τοῦ Φάουστ στὸ Μεσολόγγι, τὸν ὑψώνει σύμβολο τῆς Ελευθερίας….

«Ὅλο ψηλότερα ν’ ἀνεβαίνω! Ὅλο πλατύτερα νὰ βλέπω!»

Ὁ Μύλλερ, ὁ Βερανζέρος, πολλοὶ ἄλλοι ποιητὲς ἀφιερώνουν ὠδὲς τους στὸ Μεσολόγγι, στὴν Ἑλλάδα.  Μεγάλοι καλλιτέχνες, σὰν τὸν Ντελακρουά, τὸν Δαυὶδ ντ’ Ἀνζέ, ἀπαθανατίζουν σὲ ζωγραφικοὺς πίνακες καὶ γλυπτὰ τὴ δόξα τοῦ Μεσολογγίου  και ένας Αμερικανός ποιητής  μὲ τὸ ψευδώνυμο «Ἶρις» ὕμνησε τὸ Μεσολόγγι μὲ τὰ ποιήματά του.

H εφημερίδα του Mάγερ «Eλληνικά χρονικά», στο φύλλο της 4ης Oκτωβρίου 1824, περιγράφει Τα οχυρά του Μεσολογγίου την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτά πραγματοποιήθηκαν «Eυφραίνεται η ψυχή ενός Έλληνος, όταν πλησιάζη εις τα τείχη του Mεσολογγίου. Πόσαι ιδέαι του διεγείρονται εις τον νουν, όταν βλέπη εξ οργυιάς χανδάκι να κατασταίνη νησί το Mεσολόγγι, εκεί όπου προ δύο χρόνων δεν ήτο παρά εν ασύμμετρον αυλάκι, το οποίον ημπορούσε να πηδήση ένας άνθρωπος! Όταν βλέπη κανονιοστάσια λιθόκτιστα με πέντε και δέκα κανόνια το καθένα εκεί όπου δεν ήταν παρά πεντέξη πλίνθοι κολλημένοι ένας επάνω εις τον άλλον, πεντέξη πέτρες μια επάνω εις την άλλην και μερικές κόφες με χώμα!» «Ποίος μονάρχης επρόσταξε, ποίος βασιλικός θησαυρός εξώδευσε δια να γίνη αυτό το τόσον αναγκαίον, το τόσον σωτηριώδες εις την Eλλάδα έργον; Όποιος ξένος εμβαίνει εις την πόλιν, ερωτά και τον αποκρίνονται: H κοινή θέλησις, από το ένα μέρος, και τα κοινά εισοδήματα, ενωμένα με τας αυτοπροαιρέτους συνεισφοράς ολίγων φιλογενών, από το άλλο, ωχύρωσαν, καθώς βλέπεις, το Mεσολόγγι». «Ένας μηχανικός διά τον οποίον δεν εξωδεύονταν περισσότερα αφ’ όσα χρειάζεται να ζήση οικονομικά ένας άνθρωπος- και οι πρόκριτοι της πόλεως, κυλισμένοι μέσα εις τες λάσπες, επιστατούσαν εις το έργον και εβαστούσαν τα έξοδα διά τους μαστόρους και διά τας αναγκαίας ύλας της οικοδομής». «Eκτός όπου καθ’ ένας εστοχάζετο ιερόν το αργύριον όπου είχεν εις τας χείρας του, άνοιγε και ο ένας επάνω εις τον άλλον τέσσερα μάτια, διά να μην κάμη ούτε έναν οβολόν κατάχρησιν, διότι δεν είναι μονάρχης, δεν είναι βασιλικός θησαυρός όπου εξοδεύει, εξοδεύουν όλοι οι Έλληνες». «Άλλες φορές ήσαν εορτές και σχόλες. Tότε ούτε εορτές ούτε σχόλες ήσαν διά τους Mεσολογγίτας. Eις τοιαύτας ημέρας, μάλιστα, έβλεπέ τις τες γυναίκες όλες, χωρίς εξαίρεσιν, στολισμένες να διαβαίνουν, κατά σειράν, από την αγοράν, χωρίς πλέον να συστέλλωνται από τον κόσμον, και να κουβαλούν με τους ώμους και με τας αμασχάλας των πέτρες εις το τείχος (…)».

Το Μεσολόγγι απελευθερώθηκε στις 11 Μαϊου 1829. Το 1937 αναγνωρίστηκε ως «Ιερά Πόλις».

Έστησ’ ο Έρωτας   χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

Κι η φύσις   ηύρε την καλή   και τη γλυκιά   της ώρα,

Και μες στη   σκιά που φούντωσε   και κλει δροσιές   και μόσχους

Ανάκουστος κιλαϊδισμός   και λιποθυμισμένος.

Νερά καθάρια και   γλυκά, νερά χαριτωμένα,

Χύνονται μες την   άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,

Και πέρνουνε το   μόσχο της, κι   αφήνουν τη δροσιά   τους,

Κι ούλα στον   ήλιο δείχνοντας τα   πλούτια της πηγής   τους,

Τρέχουν εδώ, τρέχουν   εκεί, και κάνουν   σαν αηδόνια.

Εξ’ αναβρύζει κι   η ζωή σ’   γη, σ’ ουρανό   σε κύμα.

Αλλά στης λίμνης   το νερό, π’   ακίνητό ‘ναι κι   άσπρο,

Ακίνητ’ όπου κι   αν ιδείς, και   κάτασπρ’ ως τον   πάτο,

Με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’   η πεταλούδα,

Που ‘χ’ ευωδίσει τς ύπνους   της μέσα στον   άγριο κρίνο.

Αλαφροίσκιωτε   καλέ, για πες   απόψε τι ‘δες`

Νύχτα γιομάτη θαύματα,   νύχτα σπαρμένη μάγια!

Χωρίς ποσώς γης,   ουρανός και θάλασσα   να πνένε,

Ούδ’   όσο καν’ η   μέλισσα κοντά στο   λουλουδάκι,

Γύρου σε κάτι   ατάραχο   π’ ασπρίζει   μες στη λίμνη,

Μονάχο   ανακατώθηκε το στρογγυλό   φεγγάρι,

Κι όμορφη   βγαίνει κορασιά ντυμένη   μες το φως   του.  «ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s